هر ساله در جهان چهل تا پنجاه میلیون سقط جنین از طریق مصرف دارو صورت می‌گیرد.  علاوه براین تعداد نا‌معلومی از زنان اقدام به سقط می کنند که موفق نیست.  اگر چه اکثر سقط جنینها در شرایط بی‌خطر انجام می‌شود، اما سالانه حدود 15 میلیون سقط به طور زیر‌زمینی در کشورهایی صورت می‌گیرد که این عمل در آنجا ممنوع است یا محدودیتهایی دارد.  سقط جنین زیر‌زمینی معمولا خطرناک است و هزینه‌های اجتماعی زیادی در‌بر‌دارد(Alan Guttmacher Institute, 1994). در طول تاریخ زنان سقط را به عنوان روشی برای خاتمه بخشیدن به حاملگی‌های ناخواسته یا  حاملگی در زمان نامناسب به کار برده‌اند. مردم‌شناسان شیوه‌های مختلف سقط جنین، شامل ماساژ شدید شکم، قرار دادن چوب یا شئی  در دهانه رحم، خوردن بعضی گیاهان، را ثبت کرده‌اند. (Devereux, 1975).  این شیوه‌ها هنوز هم در کشورهای توسعه یافته (" در شمال کره زمین") و در حال توسعه )"در جنوب کره زمین" یا جهان سوم( و بیشتر در کشورهایی که انجام سقط توسط افراد متخصص غیر قانونی یا غیر قابل دسترسی است، به کار می‌رود.

سیاستهای جهانی سقط جنین

تمام دولتها محدودیتهای قانونی برای سقط جنین قائلند.  در سال 1994، سقط جنین در شانزده کشور شامل، شیلی، ایرلند، فیلیپین، مصر، موریتانی، هندوراس، و جمهوری دومینیکن غیر قانونی اعلام شد. ( البته از میان این شانزده کشور، تنها کشور شیلی بود که سقط را تحت هرگونه شرایطی ممنوع اعلام کرد، در پانزده کشور دیگر، دست‌کم به حرف، به خاطر نجات جان مادر، امکان سقط با اخذ مجوز قانونی ممکن می‌شد.)  اکثر کشورها- 173 کشور در سال 1994، حداقل در مواردی که جان زن در خطر باشد، اجازه سقط جنین می‌دهند.  چهل و یک کشور که 38 درصد جمعیت جهان را در خود جای می‌دهد، "بنا به درخواست" اجازه سقط صادر می‌شود. اگرچه در این کشورها هم محدودیتهایی اعمال می‌گردد، مانند مدتی که از بارداری گذشته، یا توانایی پرداخت هزینه‌ها (سازمان ملل، 1994).  

در سالهای 1950 ، سقط جنین در اکثر کشورهای جهان، به جز چند کشور اروپایی، اتحاد جماهیر شوروی، و ژاپن، به شدت محدود شد.  بسیاری از مستعمره‌های سابق، بعد از استقلال یافتن قوانین محکمی که کشور استعمارگر علیه سقط جنین وضع کرده بود، حفظ نمودند. هنوز در اکثر کشورهای آمریکای لاتین، بعضی کشورهای آفریقایی، و جهان عرب، سقط جنین تنها با اجازه قانون و تنها با هدف نجات جان زن انجام می‌شود (Cook,1989; Dixon-Mueller, 1990) .

در سالهای 1980 و 1990، بعد از به رسمیت شناختن خطرات ناشی از سقط جنینی که در شرایط پرخطر و ناامن صورت می گیرد و آشکار شدن تاثیرات آن بر سلامتی زنان، قوانین سقط جنین هم در کشورهای توسعه یافته و هم در کشورهای در حال توسعه آزادتر شد.  از سال 1988، پنج کشور اروپایی شامل شش کشور از کشورهای بلوک شرق، و پنج کشور در حال توسعه محدودیتهای حاکم بر قوانین سقط جنین را کمتر کردند(Henshaw, 1994).  در کشورهایی مثل کوبا، کانادا، آمریکا، بسیاری از کشورهای تازه استقلال یافته شوروی سابق، روسیه، سنگاپور، کره جنوبی، تونس، و ترکیه ، قوانین سقط جنین با کمترین میزان محدودیت روبه روست.

اگر چه همزمان با ادامه روند مشروعیت بخشی به سقط جنین، بعضی گروههای مذهبی صاحب قدرت، همراه با قدرت گرفتن جنبش حق حیات (right-to-life movement) که کارش را در آمریکا آغاز کرد و سپس دامنه فعالیتهایش به کشورهایی مثل شوروی سابق، و کشورهای بلوک شرق، استرالیا، و بسیاری کشورهای در حال توسعه رساند، به دنبال ممنوع ساختن و غیر قانونی اعلام کردن تمام اشکال سقط جنین هستند. عده‌ای از آنان حتا با استفاده از روشهای جلوگیری از بارداری نیز مخالف می کنند.